Oeganda #2 – Blote pielemuisjes

Eigenlijk ging het pas mis toen we in het morning report genoemd werden. Tot die tijd was het leven als dokter in Nkokonjeru best aangenaam. Aantrekkelijke werktijden, prettig klimaat, vette lunch en elke ochtend werden we rustig wakker van wat kippengescharrel, een blaffende hond en een omroepstem in de verte. Pas toen de patiëntenaantallen in de kliniek binnen het bestek van enkele dagen leken te verdrievoudigen en wij langzaam op zoek gingen naar een oorzaak, werd ons het principe van de omroeper duidelijk. Bij een gebrek aan kabel-tv, RSS feeds en nieuwsbrieven wordt het zeer lokale nieuws in Nkokonjeru elke ochtend rond 06.00u rondgeschreeuwd door het dorp, en wij waren de dagelijkse headline; Gedurende 3 weken werken 2 EXPERT Doctors from Holland in ons healthcenter. Komt allen en presenteer u klacht!!.

Wat volgde was een indrukwekkend cluster chronische problematiek, rugpijn sinds 20 jaar, slecht zicht sinds 30 jaar, zere duim sinds geboorte, etc., etc. De ochtend spreekuren werden langer, de middag spreekuren werden een naadloos vervolg. Ietwat werkschuw beperkte ik me bij voorkeur tot het geven van onderwijs waar Marijn zich onophoudelijk bereidwillig toonde voor de ontstane patiënten-eruptie.

'En wat is voor u de reden juist vandaag te komen, daar u al 1000 jaar knie-klachten heeft..?'
‘En wat is voor u de reden juist vandaag te komen, daar u al 1000 jaar knie-klachten heeft..?’

De kliniek beschikt over een zeer kleine apotheek en kan behoudens HIV- en malariatesten geen aanvullende diagnostiek inzetten. Een aantal fantastische mensen roeien daar dagelijks met hun riemen, maar de mogelijkheden blijven beperkt en dat is ook precies waar we tegenaan liepen. Als een verwijzing naar het ziekenhuis niet door patiënt of de familie betaald kan worden, het antibiotica-kuurtje of de pijnstiller niet het gewenste effect heeft, wat rest dan nog…? Ondanks deze geanticipeerde frustratie hebben we een hele fijne tijd gehad in Nkokonjeru. Middels een ware vrijdagmiddagborrel met de mensen van het healthcenter, onze tijdelijke huisgenoten en gastfamilie hebben we afscheid genomen. We zijn een dankbare herinnering rijker.

Dankbaar afscheid na Nkokonjeru's eerste vrijdagmiddagborrel
Dankbaar afscheid na Nkokonjeru’s eerste vrijdagmiddagborrel

Kidepo Valley NP stond al een tijdje op onze bucketlist. Een weids savanne gebied in het noord-oosten van Oeganda dat door haar afgelegen ligging en turbulent verleden een onontdekte parel op wildlife gebied zou moeten zijn. Het kostte ons 3 dagen om er te komen. Onderweg sliepen we in een neushoorn-sanctuary. Een privé-initiatief om de nagenoeg uitgestorven witte neushoorn in Oeganda een nieuw leven in te blazen. De 15 rhino’s hebben elk hun persoonlijke bewaker en worden 24u per dag in de gaten gehouden om stropers geen kans te geven, weg privacy. Om ze te mogen zien moet je een extra 35 Dollar betalen. Toen Marijn op weg naar haar ochtendplasje bijna tegen een 2-tal exemplaren aanliep werd ze door een erg betrokken medewerkster vermanend toegesproken. Hoe ze het in haar hoofd haalde naar de neushoorns te kijken zonder tevoren af te rekenen..

Onderweg naar het uiterste noorden passeerden we plaatsen als Gulu en Kitgum, tot voor kort het toneel van de Oegandese strijd tegen de LRA (Lord Resistance Army) van Joseph Kony. Hier werden kinderen uit huizen gestolen en tot kindsoldaat gemaakt, hier werden meisjes moeder en hier werd een dubieus politiek schaakspel gespeeld om de internationale gemeenschap betrokken te houden. De nog altijd aanwezige overmaat aan NGO’s en allerhande borden van hulp-initiatieven zijn niet te negeren. (En Joseph Kony? Voor de Oegandese regering is hij dood, de rest van de wereld denkt dat hij zijn boeltje heeft opgepakt en net als veel ander Afrikaans tuig zich verscholen houdt in de jungle van DR Congo. Leestip: ‘The Worst Date Ever’ – Jane Bussmann).

IMG_4383

Kidepo lígt afgelegen en de reis ernaartoe versterkt het overweldigende gevoel als je eindelijk de eindeloze vlaktes van de vallei betreedt. Meer dan het wildleven hier is het de omgeving die beklijft. Als we aan het einde van een lange dag met onze gids een rotspunt beklimmen, kijken we zo ver uit over de vallei dat je fantasie een visuele hallucinatie toelaat, de horizon lijkt wel degelijk een beetje bol te staan… Het park heeft veel te lijden gehad onder de vijandigheden en de wild-aantallen zijn minder dan wat je van de zee van ruimte mag verwachten, desalniettemin worden we getrakteerd op duizenden buffalo’s, treffen we 3 leeuwen bij een verse ‘kill’, spot Marijn in het donker dan eindelijk de cheetah (YES!!, afgevinkt) en zien we in het vroege ochtendlicht nog snel een hyena. Maar ja, 3 dagen naar boven rijden, betekent ook 3 dagen naar beneden..

Het leeuwendeel van de buffel is al weg
Het leeuwendeel van de buffel is al weg

Naast de LRA neemt de Karamojong de andere helft van menig negatief reisadvies voor haar rekening (de UK vindt het nog steeds niet zo’n heel goed idee om hier heen te reizen). De Karamojong, bewoners van de Karamoja, zijn Oeganda’s meest distinctieve bevolkingsgroep. Fanatieke vee-houders die lange tijd met succes de gang naar de moderne civilisatie hebben weten te vermijden. Deze ‘primitieve’ instelling heeft geleid tot een wat neerbuigende blik van de rest van het land. Tot enkele decennia geleden liep men naakt rond (wat gezien de temperatuur niet meer dan common sense is), met een gevederd hoofddeksel en een speer. Idi Amin heeft gepoogd hier op gewelddadige wijze een einde aan te maken en zelfs nu nog is het overheidspersoneel toegestaan onder de inmiddels eigengemaakte kleden te kijken of alles wel bedekt is. Alle inspanningen ten spijt, het aantal blote pielemuisjes wat wij met onze gang door de Karamoja hebben mogen aanschouwen is indrukwekkend te noemen.

Waar de klederdracht of het gebrek hieraan geen reden voor een negatief reisadvies is, was het inruilen van de speer voor AK47’s dat wel. Vee-geschillen werden op uiterst radicale wijze beslecht en het heeft het Oegandese leger 5 jaar gekost om dit een halt toe te roepen. Opvlammingen daargelaten is het nu vredig rijden door een schitterend uitgestrekt en verlaten landschap, bestrooid met vulkanische piramides. Het einde van het droge seizoen maakt dat er weinig vruchtbaars meer is op het land behoudens de vrouwen die het bewerken, maar het wolkenpakket boven de stoffige wegen kondigde de verandering al aan.

Wij, dan heel lang niets en dan de bergen van Zuid-Sudan
Wij, dan heel lang niets en dan de bergen van Zuid-Sudan

Nadat we via een onbedoeld spannende bergpas Kenia hebben betreden, is ook ons volgende regenseizoen een feit. Noem het een gebrekkige planning of welwillende onwetenheid, maar de precisie waarmee wij elk land in haar regenseizoen weten te treffen mag indrukwekkend genoemd worden. Maart, april en mei zijn de maanden waarin zowel Kenia en Tanzania aan hun vochttekort werken en daar zijn we graag bij. Ons kampje hebben we opgezet nabij Eldoret, onze agenda nog onduidelijk, maar als het droog is gaan we weer rijden…

18 thoughts on “Oeganda #2 – Blote pielemuisjes

  1. Bedankt voor dit zonnige verhaaltje op deze regenachtige morgen. En fijn dat de locals hebben mogen genieten van jullie kennis en ervaring! Goede reis! Xx

  2. Hallo luitjes met broeken aan…
    Bedankt weer! Kijk nu al weer uit naar het vervolg!
    Het is hier vandaag ook weer regenseizoen, maar duurt (hopelijk) korten dan bij juliie 😉
    Groetjes,
    Astrid

  3. Lieve kinderen
    En weer een geweldig verhaal en prachtige foto’s. Begrijp ( na mijn bezoekje ) nu ook beter de blijheid van Arjan die de grond kust..Al mijn vrienden wachten op het boek dat na deze reis geschreven gaat worden. Laat Marijn het vak maar uitoefenen ( lukt haar zo te zien uitstekend) kun jij je met het schrijven bezighouden, Arjan.
    Ben heel erg blij te zien dat jullie het zo geweldig naar jullie zin hebben, ondanks de regenseizoenen:-(
    Liefs Ton en Ellen

  4. Geweldig.
    Met recht een reis om nooit te vergeten. Prachtige foto’s en iedere keer weer die fantastische verhalen om naar uit te kijken. Ik sluit me bij Ellen aan Arjan, met deze gave moet je absoluut iets blijven doen. Geniet van jullie avontuur. En pas op….. voor de wilde dieren. Enne……. de regenseizoenen zorgen voor een lekkere opfrisbeurt.
    Groetjes Monique.

  5. Ik ben enigszins teleurgesteld om geen foto aan te treffen van Arjan in traditionele Karamoja “kledij”. De titel van het stuk was namelijk hoopgevend ;-).

  6. Ja hoor jullie leren die locals in Nkokonjeru meteen wat een vrimibo is, ik had niet anders van jullie verwacht 😉
    Enjoy Africaaaaaa! ik kijk er al naar uit….

  7. Sluit me net aan als lezer van je blog…helemaal meeeens met het loven van schrijftalent, doorzettingsvermogen, mens-gevoel; milieu-, dier- en cultuur bewustzijn van jullie beide. Hoor graag wat jullie meemaken in Eldoret.

  8. Weer helemaal bijgelezen en dat kost bij jullie geen moeite!
    Arjan blijf de pen hanteren, het is een feest.
    Ondanks dat er in Nederland gelukkig niet veel gebeurt
    is het itt jullie belevenissen ook wel wat te geciviliseerd….
    Blijf zelf gezond en op naar een nieuwe mooie trip komende weken.
    Liefs uit Heiloo

  9. Lieve Ar en Marijn,
    Het was weer genieten van jullie belevenissen en de bijbehorende foto’s. Vooral de foto liggend in de daktent genietend van het uitzicht, geweldig!!
    Blijkbaar zitten jullie nog niet in de herhalingsfase, want ieder verhaal zit weer vol nieuwe belevenissen. Wij kijken alweer uit naar het volgende verslag.
    Liefs René en Margareth

  10. Tjonge jonge, wat een mooie belevenissen, verhalen, foto’s en wilde dieren…… Prachtig! Blijf genieten en doe voorzichtig, groet Susan

  11. Lieve vrienden,

    Wat een fantastisch verhaal! We hebben weer lekker kunnen meegenieten! (… en wat een briljante foto’s…)

    X M&M

  12. Lieve alletwee,

    Wat een heerlijk verhaal weer! Zo leuk geschreven. En wat zien jullie er onwijs goed uit in dat prachtige natuurschoon.
    We missen jullie!!

    Liefs Dennis, Karlijn en Viggo

  13. Wat zijn jullie al ver. Goed te zien dat het goed met jullie gaat! Als je het nieuws hier af en toe volgt is het geen zuivere koffie in sommige delen van Afrika. Succes en blijf scherp, of valt het misschien allemaal mee? Groetjes Rob en Willemijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *