Zambia #1 – De kip, de club en de startmotor

Hupsend op moeilijk verstaanbare Zambiase kerst-rap, schreeuwt de negroïde DJ in kerstmannenpak om vereeuwiging. Toegegeven, er waren meerdere gegadigden in Club Fairmount; de dampende frituurpannen achter de bar, apatische Chinezen en mannen in pak met zeer slechte snit en bluetooth-oortjes kwamen eveneens in aanmerking voor een fotoshoot. De boomlange en daarmee imposante uitsmijter had echter een plausibele verklaring:  No, you cannot bring this camera. Yes you can bring it, but you cannot take pictures’. Juist, maar waarom dan niet? ‘These men in here, they are here, you know. But their wives are at home’. Helder, dat kan, doen wij ook wel eens. ‘But the wives don’t know their husband is here for pleasure. And the husbands don’t appreciate pictures that confirm their presence here, so no pictures with your camera, the husbands will become angry’. Ok, begrepen. En onze Iphone? ‘Yes no problem!’

Een kip in Botswana dwong ons tot onze eerste hotelovernachting met een toilet-en-suite. De nacht ervoor sliepen we nog in Savuti Camp, midden in Chobe NP. De rangers ter plekke hadden ons op het hart gedrukt onder geen beding lopend naar het toiletgebouw te gaan gedurende de nacht, een ‘non-fatal leopard-attack’ bleek recent. De kip uit Botswana had hier echter maling aan. De buikkrampen dienden zich met steeds kortere intervallen aan. Aanvankelijk waren deze nog met een ritmisch puffende ademhaling weg te zuchten, maar al gauw boden de gekste posities geen uitkomst meer. We liepen onze opties na: meer paracetamol en een pep-talk (het was 02.30u, nog 3 uur tot zonsopgang), héél hard rennen (met het risico op een (non)-fatal leopard attack en daarbij de onvermijdelijke verslapping van de spiertonus), met de billen over de rand van de daktent (hoe gaan we dan de volgende dag het laddertje af?) of op goed geluk gehurkt naast de auto terwijl de ander de omgeving rondschijnt op zoek naar verdacht reflecterende oogjes. Laatstgenoemde optie bleek aanvankelijk uitverkoren, hoewel met de toenemende frequentie ook de tijd buiten de daktent wat link werd. Een ‘non-fatal leopard-attack’ is tot daar aan toe, het heeft misschien wel iets heldhaftigs. Een ‘non-fatal leopard attack’ ondergaan terwijl men gehurkt, naakt en zonder enige vorm van waardigheid pruttelend naast het linker achterwiel zit krijgt iets tragi-komisch over zich. Gezekerd met een walkie-talkie (‘Kijk je wel goed uit?!’) werd het toiletgebouw het onvermijdelijke eindstation van deze nacht. En wat is een toilet-en-suite dan een fantastische luxe.

Aankomst Thom & Claire in Kazungula, Botswana. Topfit na 46 uur reizen
Aankomst Thom & Claire in Kazungula, Botswana. Topfit na 46 uur reizen..

Na een indrukwekkende reis vanaf Utrecht, via Nairobi, Lusaka en Livingstone pikken we Thom & Claire op in Kazungula. We hebben 2 weken hoogtepunten voor de boeg in Botswana en Zambia. Met z’n 2-en leven in en vanuit de Toyota gaat, na inperking van de verzamelingswoede van de helft van ons, inmiddels vrij aardig. Met 4 personen leven in en vanuit de Toyota vergt wat aanpassingen. Thom & Claire bemannen de achterbank samen met hun backpacks, onze vuile was, brandhout en 5L waterflessen, maar geven geen kik. Het is een zeer welkome afwisseling om ze op bezoek te hebben. Onze horizon verbreedt, hetgeen we aan het doen zijn wordt opnieuw in een prettig perspectief geplaatst en het genoegen uit zich in avonden lekker eten, goede gesprekken, amarula en kaarslicht.

We doen het noordelijk deel van Chobe NP in Botswana met zijn 4-en aan. We duiken we op goed geluk het park in, met de leeuw als fotografisch doelwit. Niet veel later staan we ons, geflankeerd door nog 3 auto’s, te vergapen aan de Koning van het Dierenrijk, die al slapende vrij goedzakkerig overkomt. Na enige tijd observatie naderen op rechts in grote getalen olifanten en de blik van Marijn verstrakt, haar 6e, 7e en 8e zintuig zijn de intimiderende kant van de kolos nog niet vergeten. Tijd om maar weer eens verder te gaan…

IMG_1976

‘Klik’. Het bekende geluid van de startmotor die weigert. Nog maar eens proberen. ‘Klik’. Blijven proberen maar, ‘klik’, ‘klik’, ‘klik’. De accu’s sturen hun volle vermogen richting het start-apparaat, maar het verstorende geluid van een draaiende motor blijft uit. Al enige tijd kampen we met dit vervelende probleem waar zowel in Nederland als in Afrika tot op heden geen oplossing voor is gevonden. Langzaam maar zeker dringt de situatie tot ons door. Links van ons, op maximaal 5 meter afstand ligt een troep leeuwen, tenminste 6 stuks. Direct rechts van ons een zeer langzaam passerende kudde olifanten van wisselende omvang, maar zeker 40 exemplaren. En de enige mogelijkheid om de motor toch gaande te krijgen is door deze handmatig een zetje te geven, liggende ónder de auto, bij eerdere keren altijd succesvol gebleken. Marijn kijkt stil en stuurs recht voor zich uit, of naar links, maar zeker niet naar rechts. Claire kijkt vertwijfeld rond met een gezicht dat per ‘klik’ wat meer betrekt. Thom daarentegen heeft glunderend de filmcamera erbij gepakt, wachtend op de actie die ongetwijfeld moet volgen. (Of het hier, van de startproblematiek wetende, in zijn geheel verstandig is geweest de motor af te zetten, laat ik voor het gemak buiten beschouwing)

Van de andere auto’s is er nog maar één over; een goedlachse Zuid-Afrikaan die zijn opgroeiende dochters mee op safari heeft genomen. Breed lachend belooft hij ons te helpen nadat we hulpeloos onze situatie hebben toegelicht. Of zijn goedlachsheid veroorzaakt wordt door de gezamelijke verontrusting die we uitstralen of door de ruime hoeveelheid lege bierblikjes op zijn dashboard blijft onduidelijk. Hij wil alleen eerst zijn dochters nog even de gelegenheid geven actie foto’s te maken van de troep leeuwen en na een precisie-schot met zijn kattepult zijn alle 6 leeuwen direct overeind en klaar voor de aanval. Dit had voor ons niet gehoeven.

IMG_1980
Onze sensatie-beluste redder in nood

Omdat wij de auto niet kunnen verlaten zijn we overgeleverd aan de kunde van een licht beschonken Zuid-Afrikaan. Onze voorbumper grenst zowat aan de staart van één van de leeuwen, dus de enige mogelijkheid is achteruit. Hengelend vanuit zijn autoraampje weet onze redder zijn sleeplint om onze trekhaak te gooien en voor we het goed en wel weten rijden we bumperklevend in zijn achteruit door Chobe. Enkele honderden meters verderop lukt het start-trucje en bieden we de Zuid-Afrikaan een biertje aan, opluchting overheerst.

De volgende dag bereiken we een topografisch orgasme. We worden wakker in Botswana met zicht op Namibië. Na een ferry-oversteek en wat bush-kilometers later drinken we ons biertje in Zambia met uitzicht op Zimbabwe. We zijn op Bovu-Island, gelegen in het midden van de Zambezi-rivier. Een onmiskenbaar uniek eiland, waar enkel wat hutjes staan en verder niets. De Schotse eigenaar blijkt een  vriendelijke, breedsprakige zuiplap. Waar hij aanvankelijk verrast met interessante weetjes, verdwaalt hij met het vorderen van zijn promillage in steeds onwaarschijnlijkere details. Aan het einde van de avond schatten we het waarheidsgehalte van hetgeen zijn lippen verlaat op zo’n 50%.

Ferry naar Zambia
Ferry naar Zambia

Met de oversteek naar Zambia rijden we zowel letterlijk als figuurlijk meer Afrika in. We naderen beetje bij beetje de evenaar en het Afrika wat we zien is waar we al eerder zo van hebben genoten. Het leven speelt zich af op straat, in elk dorpje wat we passeren liggen de mango’s en tomaten hoog opgestapeld langs de kant van de weg en overal rennen zwaaiende kinderen, kippen en geiten rond. Men oogt uitbundig en vrolijk hier in deze (on)georganiseerde chaos. Om de keerzijde van Zambia (en Afrika?) hier te beschrijven, met haar corruptie, HIV/AIDS en intolerantie voor homoseksualtieit, past even niet in mijn eveneens vrolijke schrijfbui.

Livingstone is de uitvalsbasis voor ons Afrikaans Kerstfeest. Hoewel de stad haar uiterste best doet met kerstliederen en flikkerende versieringen in de zinderende hitte, krijgen we het gevoel toch niet echt onder de knie. Met onze ingeprente gedachten van Kerst in combinatie met koud weer (eventueel sneeuw?), skieën en familiediners, blijft Kerst op het Zuidelijk Halfrond en Afrika in het bijzonder, toch een moeilijke opgave voor ons emotionele brein. Het veelzijdige Livingstone-museum, de Munali coffee-corner en de imponerende Victoria Falls bieden uitkomst. Doordat het regenseizoen pas net van start is gegaan vallen de hoeveelheden water die over de rand komen niet als indrukwekkend te betitelen, het zicht echter op de kolkende massa in de diepte, wel degelijk.

IMG_2098

Eenmaal voorbij de Victoria Falls valt Thom ten prooi aan zijn niet aflatende once-in-a-lifetime gedachten en binnen mum van tijd staat hij met elastiek om de enkels boven op een wankel plateau van de Victoria Falls Bridge. Deze stalen constructie, in 1905 gebouwd in opdracht van Cecil Rhodes, is niet zo lang geleden eveneens het podium geweest van een Australische toeriste. Zij wilde net als Thom een historische bungee jump beleven maar eindigde meer dood dan levend ín de Zambezi-rivier, in plaats van bungelend erboven. Het heeft Thom niet weerhouden een technisch volmaakte sprong uit te voeren.

De weg richting hoofdstad Lusuka leidt ons langs Lake Kariba, een fabelachtig stuwmeer wat als natuurlijke grens fungeert tussen Zambia en Zimbabwe (het voormalige Northern en Southern Rhodesia). Lake Kariba wordt gevoed vanuit de Zambezi Rivier en huist naast tientallen schitterende eilandjes op de Zuid-Westelijke oever tevens ’s werelds grootste krokodillenfarm. Zo’n 90.000 krokodillen worden hier gefokt, voornamelijk voor hun leer (met vlees en olie als bijproducten), enkel en alleen voor de Aziatische afnemer. Een tour over de farm bracht ons akelig dichtbij de ogenschijnlijke prehistorie.

Kleine schoenen...
Kleine schoenen…
... Grote schoenen
… Grote schoenen

Lusaka wordt de plaats waar we het nieuwe jaar zullen inluiden en waar we weer afscheid nemen van Thom & Claire. Met 2 hele bijzondere weken achter de rug kijken we alweer langzaam vooruit richting het noorden van Zambia en westelijk Tanzania, onze volgende bestemmingen. Vanuit een warm, sporadisch nat, maar altijd vochtig Zambia: een heel goed 2015 toegewenst!

Foto’s Zambia # 1

Telefoonnummer Zambia: 00260969610493

13 thoughts on “Zambia #1 – De kip, de club en de startmotor

  1. Hahaha tranen in mijn ogen, wat een onwaarschijnlijke held met zijn katapult!
    Liefs
    Ps pioneer camp in Lusaka is leuk mochten jullie nog een plek zoeken, daar hebben ze ook zeker voldoende amarula (weet niet goed of je er ook kan kamperen maar dat vinden jullie vast snel genoeg uit indien nodig)!

  2. Lieve schatten,
    en weer een onvergetelijk verhaal en mooie foto’s. Heel wat om later over na te praten. Leuk zo samen met Thom en Claire.
    Kerst lijkt me zeker vreemd daar , terwijl wij jullie natuurlijk onwijs missen hier in een prachtig wit en koud Scheffau. Maar dat gaan we volgend jaar vast inhalen.
    Liefs en nog heel veel mooie verhalen te gaan hoop ik.
    En….misschien maar weer een poging wagen wb de startmotor.
    Dikke kus uit Scheffau
    Ton en Ellen

  3. Wow, wat een avonturen weer!! Je zou denken dat jullie al genoeg gekke, bizarre, grappige, spannende avonturen hebben beleefd, maar ieder verslag overtreft het vorige. Ik kijk alweer naar het uit volgende verhaal!! Fijne jaarwisseling en een mooi 2015!! Xx

  4. Het altijd leuk jullie verhalen te lezen, wij zijn momenteel een weekje of 4 bij onze geliefden.
    Op 17 jan gaan we terug rijden, vanuit Marokko rijden we dan richting Mauritanië en zo naar beneden.
    De Ebola uitbraak in Mali is uit de weg en hopelijk kunnen we onze weg verder zetten via de Westkust tot ergens bij jullie.
    We wensen jullie nog een fijn 2015 toe en veel reisgenot.

  5. Mijn conclusie uit de verhalen tot nu toe: het leven (en vooral dat van Marijn en Arjan) hangt van toeval en geluk aan elkaar. Die combinatie levert wel prachtige ervaringen en verhalen op. Maar steeds meer bekruipt mij ook het gevoel, dat ik in september 2015 beter een auto kan huren. De kwaliteit daarvan zal ook wel te wensen over laten denk ik.

    Nu richting het noorden, Tanzania, Kili misschien? Op slippers moet dat toch kunnen. Of overnachten bij de Massai? Die hebben wel een remedie tegen racekak.

    Een goede voortzetting van de reis toegewenst in het nieuwe jaar.
    René

  6. Lieve lui,

    met plezier heb ik jullie spannende, mooie en grappige verhaal gelezen. Wat een belevenissen weer! En ben blij dat jullie het zo goed kunnen navertellen (na-het-uitzetten-van-een-niet -volmaakt-startende-motor-naast-een-groep-leeuwen -incident;))
    Uiteraard missen wij jullie ook (zeker b.v. vanavond), maar dit moois hadden jullie natuurlijk niet mogen missen!

    Nogmaals een fijne jaarwisseling en een spetterend begin van 2015 gewenst!

    hele dikke nieuwjaarskus, marij

  7. Die gekke Afrikaners! Baia dol in die koppie!

    Ik hoop dat mijn kip beter valt…
    3de kerstdag was er veel sneeuw, 1 en 2 met name regen dus dan is zon toch beter 😉

    Mooi geschreven!

    Voor zometeen een hele fijne jaar wisseling!!!!

    En geniet!

  8. Wat een heerlijk verhaal guys!! (iedere keer weer trouwens..:) ik geniet op afstand n beetje mee. Stay happy & healthy, safe & sexy..in 2015. X

  9. Hallo daar! Ik heb weer genoten van jullie verhalen en de foto´s!! Verheug me al weer op het volgende! Groetjes uit Leiden!

  10. Hey guys!
    We komen dichter en dichter bij elkaar in kilometers. We hebben heerlijk gelachen weer om het verhaal. Wij hebben trouwens een emmer voor nachtelijke ongemakken 😉
    Groetjes vanuit Yaounde

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *