Namibië #1 – Desolaatheid der Dingen

Namibië kent 2 soorten wegen, of 3 eigenlijk. Je hebt de zeer sporadische stukken asfalt en dan heb je gravel. De definitie van gravel moet denk ik iets zijn in de trend van; ‘aangestampte aarde, belegen met lieve kleine kiezeltjes, waarover het makkelijk rijden is’. In alle eerlijkheid geldt deze definitie voor zeker de meerderheid van de wegen in Namibië, ze zijn slaapverwekkend goed aangelegd. Maar sommige gravelwegen ook niet.

Dune 45, Saucijzenvallei

We rijden van Ai-Ais naar Sossuvlei in het zuiden van Namibië (Marijn geeft de voorkeur aan Ice Ice Baby en de Saucijzenvallei, dat bekt lekkerder volgens haar). Het landschap verandert continu, maar wat overheerst is de leegte, het niets. En dat geeft stof tot nadenken. Serieus heel veel stof, overal. Waarom wonen hier mensen? Van wie zijn die schapen? Wat heeft AJAX gedaan dit weekend? Hoe zou het met die patiënt zijn… We rijden over kale vlaktes waar tot aan de horizon niets te zien is. De zon is fel en heet, de weg voor en achter ons lijkt een continue fata morgana. Als we de C14 in zuidelijke richting opdraaien rijden we het Tirasgebergte in, een fenomenaal landschap. Weids, voor ons leegte, maar links een gebergte waarvan de toppen als met een heggenschaar lijken bewerkt. Rechts rode inmense zandduinen. Al rijdend kan ik de gedachten aan Jurassic Park niet onderdrukken, het is alsof je de prehistorie inrijdt. Een paar Stegosaurussen, een Velociraptor en af is het.

 Sommige gravelwegen zijn niet goed aangelegd, de D707 is hier een expliciet voorbeeld van. Het wasbord gehalte is hoog en elk boutje en moertje van de Toyota zwoegt. We denderen al een paar uur rustig door, totdat de relatieve rust in de auto kaput is. Een knal, een plotselinge verandering van koers en een stuk rubber aan de buitenspiegel vertellen het verhaal. Eenmaal buiten de auto blijkt er sprake te zijn van een totaalruptuur van de linker achterband, onherstelbaar. In de zinderende hitte volgt onze eerste succesvolle bandenwissel, pure trots!

Pure trots!

 Maar dan krijgt autorijden opeens een andere dimensie. Wij rijden met maar 1 reservewiel rond, stukje budget, stukje ruimtegebrek. Opeens rijd je dus zonder reservewiel. En dan begint de mindfuck, het psychologische spelletje tussen gravel en coureurs. Vanaf dat moment verdient elke steen op de weg een aanklacht wegens misdaden jegens het loopvlak, elke tegenligger wordt een potentiële verlosser en lucht ín de banden is waar het leven om draait. Met een schuin oog op de navigatie, de kilometers aftellende tot waar duwen een mogelijkheid wordt, rijden we verder. Met de toch al klamme billetjes stevig samengeknepen bereiken we na 90 km een tankstation. Via via via via rijden we nu rond met een reservewiel wat ruim 15cm kleiner is dan hetgeen daadwerkelijk onder de auto zit. Dit verdient dus nog wat aandacht in Swakopmund.

 Daar zijn we nu, Swakopmund. Hét hoofdkwartier van de Duitse Zonnebloem. Een bizarre nederzetting waar alle allochtone Duitsers door autochtone Duitser worden klaargestoomd voor een reisje Namibië. Ze slapen een nachtje in een Zimmer Frei, ze eten Knoblauchrahm Süppe en een Schnitzel en dan door naar de paswinkel voor hun one-size-fits-all kaki Safari outfit. Vervolgens worden ze verspreid over het land, in bussen, met tientallen, honderdtallen tegelijk. Ze zijn overal! Een vriendelijke garagemedewerker bevestigde ons vermoeden, het is lager dan laagseizoen, maar de Duitsers zijn er altijd, overal, nog steeds.

In absoluut niemansland

Na Swakopmund willen we langzaam door richting de grens met Angola om die vervolgens te volgen tot aan het begin van de Caprivistrook. Het internet is zeer schaars, zo ook de dekking van het mobiele netwerk. We danken jullie voor alle lieve, leuke en passende berichtjes! Geniet van Sinterklaas en Piet (wij hebben in Zuid-Afrika proberen uit te leggen dat we ‘Black’ Piet willen veranderen in ‘Coloured’ Piet, weinig begrip, héél weinig begrip)!

10 thoughts on “Namibië #1 – Desolaatheid der Dingen

  1. Opnieuw geweldig verhaal! Ik hoor het je zeggen al denk ik bij een totaalruptuur wel aan hele andere dingen. Jullie zijn toppers!! Xx

  2. 09 november 2014
    Ajax heeft het bezoek aan Cambuur winnend afgesloten. Na een zwak begin beleefde Ajax uiteindelijk een vrij eenvoudige middag in Leeuwarden: 2-4. Arek Milik scoorde twee goals, Davy Klaassen en Anwar El Ghazi waren ook trefzeker op het kunstgras in Friesland.

  3. Ontzettend leuk om jullie verhalen te lezen! Ben ik ook een beetje op vakantie.. En wat kan je leuk vertellen Arjan, maar dat heb je al vaker gehoord, denk ik! “Totaalruptuur” is een stukje beroepsdeformatie denk ik…
    Veel groetjes uit een herfstachtig Leiden!

  4. lieve vrienden,

    wauw wat een verhaal weer! en wat een gave foto van de zandduinen: super mooi en super léég!! kan het gevoel wel een beetje voorstellen met die foto’s en jullie mooie verslag!

    Geniet van dit avontuur, want voor je het weet rijd je op een stuk gaaf asfalt met nog 300.000 nederlanders in een immens lange file en verlang je naar de desolaatheid der dingen…;)

    kus!

  5. Dag allebei, bijzonder om jullie zo te volgen! Lijkt gisteren dat we papieren ondertekenden in de hal van het AMC…
    Ook ik kon een grijns niet onderdrukken bij de totaalruptuur, enfin het bloed kruipt etc..
    Blij dat al die cursus je deze handigheid hebben opgeleverd. Pten in Zandvoort vragen hoe ver je bent en of jullie al in witte pakken door Afrika rijden!
    Have fun! Groeten van Caitie

  6. Een stoere blanke Bosjesman met een lekke band. Hoeveel uitersten wil je meemaken. Ja, dit verhelp je niet meer met duck-tape.
    Maar goed, alle meegenomen gereedschap komt zo ook een keer van pas.
    Hopelijk blijven jullie nu een weekje verschoond van tegenslag. Alhoewel, het hoort nu eenmaal bij avontuur dus het is zoals het is en het komt zoals het komt. En wat er nog gaat komen weet je niet en zo hoort het ook.
    Succes op de verdere route naar het noorden.
    Groeten, Margareth & René

  7. Blij dat jullie de kluscursus niet voor niks hebben gedaan dus ;P

    Maar mooi verhaal weer en echt geweldige foto’s!!
    Blijf jullie op de voet volgen hier vanuit Maastricht

    Oh en Marijn: leg je Arjan op een bepaald punt wel uit dat er ook in Afrika kappers bestaan? Of zoek iig in jullie gereedschapskist in uiterste nood (bijna nu lijkt me…) naar een heggenschaar ;)… Straks ziet die jongen niks meer tijdens het rijden.

    XX Doenja

  8. Wat een onwijs gave foto’s en fantastische verhalen . Wat een belevenis, die oneindige vergezichten.
    Nu even verstoken blijven van ellende…….
    Have fun.

    Dikke kus,
    Annemarie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *