Malawi #1 – Een Keulse reis met Abi en Peter Pumpkin

Als je maar lang genoeg door Afrika rijdt wordt alles gewoon. Koeien op de weg, levensgevaarlijke gaten, stalletje na stalletje met exact dezelfde waren. Je rijdt er voorbij zonder het op te merken. De zinloze praatjes met politie- en douanemedewerkers over Arjen Lobben en Luud van Nistellooij schudden we uit onze mouw. We zijn immuun voor schreeuwende kinderen langs de weg die hun hand ophouden voor sweeties en geld.

Maar net wanneer je ‘Afrika’ net zo gewoontjes vindt als de gang naar het werk in Amsterdam, precies dan, grijpt Afrika je bij je lurven. Dan toont het haar ongekende schoonheid en haar warme vriendelijke hart, de belangeloze hand. En wanneer dat nog niet genoeg is, dan zijn er opeens genoeg vrienden in de buurt die je er maar al te graag op wijzen.

'Mommy! Daddy! I found something..!' (Jurassic Park 2)
‘Mommy! Daddy! I found something..!’ (Jurassic Park 2)

Na een weekje buitencategorie op de Seychellen brak halverwege Tanzania een draagarm onder de auto. Als met elk nieuw geluid speelt dan de onrust in alle hevigheid in ons op. Ons mechanisch onvermogen staat qua gevoel gelijk aan die ernstig zieke patiënt die in je allereerste dienst in een nieuw ziekenhuis onaangekondigd binnengerold wordt. Je wéét dat het mis is, dat het er niet goed uitziet. Maar wat is het? En hoe kom je erachter? En hoe ga je hem/haar in hemelsnaam weer op de rit krijgen?

We rolden bonkend het parkeerterrein van Abi op, een goedlachse en rondbuikige Tanzaniaan. Abi had zijn hotel en campsite net geopend, maar was daar ons inziens een half jaartje te vroeg mee. Desalniettemin zette hij ons aan tafel en wist binnen een mum van tijd 2 mechaniciens van het nabij gelegen Mikumi NP op te trommelen. De diagnose werd gesteld, niet heel ernstig, de patiënt zou overleven, mits er een donor zou worden gevonden. Abi ging aan de slag, in het Swahili denderde zijn zware stem door de telefoon. Er werden foto’s via Whatsapp het hele land doorgestuurd en uiteindelijk, na 5 uur bellen, hadden we beet. In Arusha, op dat moment zo’n 900km van ons vandaan, had ene Peter een visuele match. En wat volgde is waarom Afrika je blijft verbazen…

Abi Baba en de 40 telefoontjes
Abi Baba en de 40 telefoontjes

De ‘ene Peter’ plakte een sticker op de draagarm, geadresseerd aan Mzee Abi in Mikumi. Vervolgens werd deze draagarm op het eerste de beste vliegtuig naar Dar es Salaam gezet. In Dar pikte ‘ene andere Peter’ het op en bracht het naar het busstation. De buschauffeur met als bestemming Zambia werd gesommeerd de draagarm in het piepkleine dorpje Mikumi uit het raam te gooien. En zo geschiedde. 12 uur na de visuele match arriveerde een perfect passende draagarm met een sticker erop. De transportkosten: €8,-. En Abi, die hoefde niets, hij had graag geholpen…

Met hernieuwd vertrouwen reden we Malawi in. In afwachting van goed volk begonnen we aan de rug-tergende, nier-kneuzende, tanden-klapperende weg naar Nyika NP. Vanwege de woekerprijzen in safari-epicentrum Tanzania was het al weer even geleden dat we wildlife gespot hadden, dus we (wij en de auto) hadden het er voor over. Na ettelijke uren tokkelen arriveerden we in het Schotland van Afrika. Rollende heuvels zo ver als je kunt kijken met mistpluimen in de ondiepe dalen. Her en der plukjes dennenbomen en verder niets. We bevonden ons op ruim 2400m en daar waar je hooguit een berggeit zou verwachten zagen we opeens zebra’s en allerhande antelopes in de verte opdoemen. En waar grazende beesten zijn…

Hepie met zijn wonderkruid
Hepie ( de rechter!) met zijn wonderkruid

Hepie & Hepie pikten ons bij de campsite op. Het was 16.30u maar al koud genoeg om ons de voorgaande uren aan het vuur gekluisterd te hebben. We begonnen met een biologieles over de verschillende planten én hun bijwerkingen (‘Mr. Adriaan, if you want to be a good man and a strong husband’, knipoog-knipoog-knipoog, you must take these leaves and eat them’ afsluitende knipoog). Na een kopje koffie tegen de ondergaande zon werd een groot spotlight op het dak van de auto gemonteerd en begonnen we aan wat onze meest indrukwekkende gamedrive ooit is geworden. In de vroege duisterenis zagen we grote uilen vliegen, schoten grote hazen en kleine duikers weg voor de auto. Toen we de rand van een stukje bos bereikten zagen we in de verte plots 2 grote reflecterende ogen, omringd door een grote schim. Zou het? Na al die uren speuren door al die parken? Zou het echt?

En daar liep hij, ons inziens het meest indrukwekkende roofdier. Helemaal niet zeldzaam, maar zo schichtig en zo goed gecamoufleerd dat het fotograferen ervan niet zelden de grootste frustratie van menig wildlife liefhebber wordt. Het jachtluipaard, de leopard. Onrustig draalde hij voor de auto, af en toe omkijkend naar de auto, maar bezig met een veel groter project. In de verte doemden namelijk nog 2 paar grote reflecterende ogen op. In het kielzog van de leopard werden we getuigen van een stand-off tussen een grote leopard en twee hyena’s. Ademloos hingen we uit het dakraam en voor het eerst deze game-drive hielden ook Hepie & Hepie gefascineerd hun mond. Na minutenlang geschuif en gegrom op de zanderige ondergrond, kozen de hyena’s eieren voor hun geld en vleide de leopard zich naast onze auto neer, precies in het licht van de spotlight. De verwaande kwast!

Je zou 'm zo aaien..
Je zou ‘m zo aaien..

Eenmaal aangekomen in Chitimba, aan de voet van de beroemde koloniale nederzetting Livingstonia, was het enkel nog wachten geblazen. Ze zouden elk moment kunnen aankomen! Met één oog op de gate en de andere op het schitterende uitzicht over Lake Malawi tikte de tijd weg. Nils, Bloeme & Suus waren die ochtend aan een tergerde grensovergang begonnen die hen van Zambia naar Malawi zou moeten brengen en in het licht van de schemer zwaaide de poort open. Een fijn weerzien, alsof er geen 7 maanden tussen hebben gezeten. En met veel moois voor de boeg.

In kolonne, met overwegend Duits radiocontact, togen we via het moeilijk te bereiken Livingstonia naar Kande Beach. Als de naam doet vermoeden heerlijk gepositioneerd aan de oevers van Lake Malawi. Met Huub & Irene, de tropenartsen uit Zambia, was de vriendengroep opeens best wel compleet. We hebben heerlijke dagen gehad! Gebraaid, gedronken, gedoken, gefrisbeed, gebilharziaad en gepraat. En waar we elders in Afrika moesten wennen aan de soms moeilijke Bantu- of Luganda namen van de lokale bevolking hebben de beachboys van Kande Beach het makkelijk gemaakt voor de bezoeker. Donald Duck, Julius Caesar, Peter Pumpkin én Mr. 100% stonden te allen tijde voor ons klaar, al was het maar om te informeren naar onze wiet-behoeftes.

Super dagen!
Super dagen!

Nu klinkt op de achtergrond het geklepper van een beachballende Marijn & Tom. Dapper als ze zijn is het Tom & Veron gelukt om via West-Afrika af te dalen. Waar we aanvankelijk hadden afgesproken elkaar al in Mauretanië of Mali tegen te komen is het wat zuidelijker geworden, maar niet minder uniek. Morgen pakken we weer in en rijden we naar Senga Bay, terug naar het meer. Maar niet voordat we eerst even langs het vliegveld in Lilongwe gaan, Mathijs & Anouk landen om 10.00u. Hoogtepunt na hoogtepunt..

 

 

11 thoughts on “Malawi #1 – Een Keulse reis met Abi en Peter Pumpkin

  1. Wow nice!! Hopelijk zitten er nog meer ijdele leopards voor ons op de weg! Mooi verhaal van de schokdemper, de volgende is alweer onderweg 😉

    Tot morgen!! XX mathijs en anouk

  2. Heb weer moeten lachen om jullie verhaal! Lekker stel zijn jullie ook:) Bijzonder mooi hoe jullie dit ervaren.
    Liefs

  3. Lieve schatten , wat een bijzonder verhaal weer. Kan me er iets bij voorstellen maar in het echt is het geweldig.
    Super fijn ook dat jullie het hebben kunnen delen met jullie vrienden en dat Anouk en Mathijs er aan komen. Ze staan te popelen volgens mij.
    En Arjan , wat prachtig dat je oog in oog met je zeer gewenste roofdier hebt gestaan!
    Liefs Ton& Ellen

  4. Wat een mooi verhaal weer, prachtig verwoord en geweldig meegenomen in jullie adembenemende avontuur.
    Alleen Arjan, die stofnesten op je kaaklijn, of is het ….? Is dat om het wonderkruid in te verstoppen?
    Afijn, tot het volgende verhaal!

    Groeten Erwin

  5. Hadden jullie niet een schokdempertje meegenomen dan?
    Met zo’n reis zorg je toch voor wat extra onderdeeltjes, je weet nooit wat er kapot kan gaan. zoals een nokkenasje een versnellingsbak wat bandjes en noem verder maar op.
    Maar het is een geweldige ervaring, dus geniet er nog maar van, want het einde komt in zicht!
    gr. Sjef & Wilma

  6. Lieve Marijn en Arjan,

    Wat een meesterlijk verhaal, van de auto!
    En wat fijn jullie vrienden te kunnen zien en aanraken.

    Dikke knuffel!!

    Karlijn

  7. Yes!!! We staan er ook in! Wat een heerlijke tijd die ene week! Was meteen ziek van t afscheid 😛 genieten nog ff!!! Kus

  8. Lieve kinders, wat een ontzettend mooi verhaal weer. Zo zie je maar die zwarte Peter’s zijn echt behulpzaam, je kunt ze niet missen.
    Iedere dag weer nieuwe ontmoetingen, met mens en dier, heel bijzonder en niet te voorspellen. Dat is toch het mooiste van deze reis. Er zullen er nog vele volgen.
    Een goed vervolg van jullie reis samen met Matthijs en Anouk die een aantal weken met jullie meetrekken, genieten dus maar weer!
    Liefs René en Margareth

  9. Weer een mooi verhaal in een reeks van mooie verhalen en herinneringen. Hopelijk wel de laatste onverwachte hobbel in het laatste stukje van de reis….

    Van die efficiëntie kan de postnl nog wat leren..

    Heel veel plezier op het laatste deel van de reis!

    Groeten Jeroen

  10. Mooi verhaal weer! Neem Abi mee naar NL, daar kunnen wij Nederlanders nog veel van leren! Enige jaloezie tav de luipaard heerst hier wel, of misschien hebben mijn buren er ook wel een aantal 😉 wellicht kunnen we op zoek gaan zodra jullie weer in NL zijn, want ik ben stiekem toch al aan het aftellen! Iets wat jullie nog niet willen horen.. Op naar het volgende verhaal, veel plezier! X

  11. lieve vrienden,

    weer een prachtig verhaal!! Ik zie groen..;) (en dat komt niet van alle vega-sapjes)……

    Wat staat het luipaard er vet op!! Echt mega cool, en ‘Andijk in Afrika’: klonk ook heeeel erg gezellig!!!

    Nog maar 1 maandje en dan zien we jullie al weer….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *