Kenia #1 – De Wereld in een Doosje

U kent het wel, dat gevoel. Met de grootst mogelijke moeite heb je jezelf tot aan het niveau van je knieën weten te overtuigen. Schuifelend, aarzelend. En nu sta je te wachten tot je ledematen wennen aan de temperatuur van het water, alvorens je weer een stukje verder durft. Stapje voor stapje, tot aan het randje van je zwemkleding. Daar, waar alles nou eenmaal gevoelig wordt, schuilt de grootste drempel. Nu kun je nog omdraaien, wetende dat je alleen wat huid hoeft af te drogen. Maar het textiel.. Is dat nat, dan is er geen weg meer terug.

Je besluit door te gaan, met de armen zijwaarts geheven schuifel je langzaam het talud af. Tepelhoogte, nog zo’n heikel punt. Hier gaat menigeen overstag en onder een luid ‘Brrrrrrrrrr’ dan toch kopje onder, slechts de sadomasochisten schuifelen door. Geheel in het water rest slechts nog het geduldig wachten tot je huid dusdanig calorisch verdoofd is dat het aangenaam poedelen wordt.

'Arjan, ik wíl niet verder! Doe het zelf...!'
‘Arjan, ik wíl niet verder! Doe het zelf…!’

U heeft dit gelezen, denkende aan die ene keer op Zandvoort vroeg in het seizoen, of dat zandstrandje in de Biesbosch in die fijne nazomer. Dat riviertje in de Ardennen, de Ourthe, tijdens een weekendje kanoën met familie of collegae, of misschien de Oostenrijkse meren? Hoe dan ook, het was verschrikkelijk koud, té koud, en echt lekker was en werd het niet…

Nu leest u de eerste 2 alinea’s nog eens, maar stelt u zich dan eens voor dat het de Indische Oceaan betreft. Een uurtje of 4 rijden ten noorden van Dar es Salaam in Tanzania en je bevindt je op een wit zandstrandje, palmbomen ten overvloede. Het water is niet koud, zeker niet! Het water is dusdanig warm, heet bijna, dat het pijn doet op de toch al wat zongeblakerde huid van de schenen. Eenmaal tot de navel in het water voelt het alsof je in een volgepist peuterbadje staat. Daar waar je hoopt op een verkoelend dompelbad na een almaar voortdurende sauna-sessie, gaat nu het zweten ook onder water door. Maar het uitzicht is schitterend en scholen kleurrijke vissen schieten voorbij, dus wat zeuren we eigenlijk? Bovendien merkt Marijn het dus niet wanneer ik een klein pasje doe..

Indische Oceaan zoals we hem graag zien!
Indische Oceaan zoals we hem graag zien!

Waar we onze laatste update in een druilerig Kenia schreven, posten we nu vanaf de zonnige Seychellen. Dat laatste mag als een verrassing klinken, maar de eilandengroep behoort wel degelijk tot Afrika, dus we doen niets ongeoorloofd. De geijkte bounty-bestemming Zanzibar viert naar goed gebruik haar regenseizoen, dus ja, welke keuze heb je dan nog…?

Kenia heeft niet onze onverdeelde aandacht gekregen. Onze interesse in Noord-Kenia en de kustregio rond Lamu werd gedeeld met Al-Shabaab, en zo radicaal als deze groepering was onze beslissing om daar dan maar niet heen te gaan. Safari rijden bleek ook geen optie,veel van het migrerend wild is op vakantie in Tanzania in deze tijd van het jaar en Kenia is vrij enthousiast met haar entry-fees voor de overige parken. Mount Kenia ging gehuld in hele dikke mist wat een beklimming in de weg zat en daarnaast bleek ook onze elektrische huishouding verstoord. Althans, dat vermoeden rees toen we met de richtingaanwijzer de toerenteller konden bedienen, dus Nairobi met haar civilisatie werd ons doel.

Lake Baringo - Kenia
Lake Baringo – Kenia

Ons navigatie-systeem werkt feilloos, nooit een probleem, op de meter nauwkeurig altijd goed, feilloos! Totdat we opeens midden in die ene wijk in Nairobi stonden, waarvan elke reisgids, elke lokale kenner en alle ministeries van Buitenlandse Zaken zeggen dat je er, mits suïcidaal, vooral niet moet komen. De avond tevoren hebben we nog tijdens de wekelijkse ouder-update benadrukt dat we natuurlijk niet dwars door Nairobi rijden, dat onze navigatie feilloos (‘..had ik al gezegd feilloos?’) werkt, en dat het op een zondag hartstikke rustig op de weg is, dus dat zorgen volstrekt overbodig zijn. Maar daar waar de snelweg de stad in ophoudt en zich verspreidt in een aantal ‘doorgaande wegen’, daar waar onze navigatie door middel van een peil ons de juiste weg had moeten wijzen, daar, precies daar hield ie er mee op. Die pijl wees binnen het bestek van enkele meters naar links, naar rechts en vervolgens naar achteren. Direct daarop begon de pijl rondjes te draaien, steeds sneller. En toen reden we dus Eastleigh in, de wijk die Nairobi Nairobbery doet heten.

Deuren op slot, ramen nagenoeg dicht, Marijn snel een shawl om haar hoofd (dat blonde steekt hier wel heel erg af) en een stuurse blik vooruit. Verhoogde ademhalingsfrequentie en versnelde pols, onze vitale parameters doen mee in plots gezaaide angst. Het detailkaartje uit de Lonely Planet ligt verscholen op schoot als we zoeken naar een uitweg in dit doolhof van straatjes. Maar terwijl Marijn middels 3G (duur!!) al een zerk voor ons aan het uitzoeken is, blijkt Eastleigh vooral haar eigen ding te doen. Straatverkopers, marktstalletjes, gedreun uit boxen, kruiwagens met allerhande waar enz., enz. Maar in niets lijkt dit op de donkere steegjes waar ratten wegschieten. Geen schimmen in leren jasjes achter hun hoge kraag die een sigaret staan te roken en roofmoorden plannen, niets van dit alles. Té druk gemaakt en té veel films gekeken..

De infrastructuur in Afrika IS ook moeilijk..
De infrastructuur in Afrika IS ook moeilijk..

De Paasdagen hebben we doorgebracht op een boerderij . Verse kaas, eigengemaakte jam, heerlijk brood en overal eieren! We waanden ons in de zomerse Alpen, met groene weides en klinkende koeienbellen. We verbleven hoog in de Usumbara Mountains, een bergketen in het noorden van Tanzania, grofweg tussen Arusha (met haar ontelbare expats), Moshi (met haar ontelbare ingevlochten vrijwilligers) en de kust. Op de kronkelige bergweggetjes door het gebergte kijk je uit over de imposante Maasai-steppe, en eenmaal beneden is het desolate overweldigend. Wolken zweven als toefjes slagroom door de lucht, links steekt het fluorescerend groene gebergte sterk af tegen de gele dorre vlakte rechts. Langs de kant van de weg treffen we kinderen en volwassenen in hun traditionele rode gewaden, lopend achter hun vee, op motoren of achter in een pick-up. Het geheel doet wat surrealistisch aan, rijdende over een 2-baans asfaltweg.

Op weg naar Arusha, schitterend asfalt, schitterende omgeving, schitterende lucht
Op weg naar Arusha, schitterend asfalt, schitterende omgeving, schitterende lucht

Al hoppende langs de Tanzaniaanse kust richting Dar es Salaam, komen we langs Bagamoyo. Een plaatsnaam veelvuldig genoemd in de geschiedschrijving rond Dr. Livingstone (daar heb je ‘m weer…). Het stadje diende als hoofdstad van Deutsch-Ostafrika eind 19e eeuw, maar maakte al veel eerder om dubieuze redenen naam. Eind 18e eeuw vestigden hier de eerste Omani, de start van een lange traditie van slavenhandel. Bagamoyo werd het eindstation op vasteland, alvorens de slaven via het nabij gelegen Zanzibar werden ‘verscheept’. Het is hier waar de slaven hun laatste blik over hun vaste land lieten gaan om zich er vervolgens noodgedwongen bij neer te moeten leggen het nooit meer terug te zullen zien. “Bwaga-Moyo” betekent vrij vertaald vanuit het Swahili: “Lay down your Heart…”. Ook Livingstone zag hier voor het laatst het Afrikaanse vasteland, ware het in gebalsemde staat. Vanuit hier werd hij via Zanzibar verscheept, met een tombe in de Westminster Abbey als bestemming. De smalle steegjes, Duits-koloniale gebouwen en de Kaole ruïnes iets ten zuiden van Bagamoyo, geven blijk van een bewogen verleden.

IMG_4877

En nu zijn we dus op de Seychellen! Met uitzicht op spierwit zand en kristalhelder water, misschien wel de juiste plek voor wat reflectie. We zijn nu 6 maanden onderweg en bevinden ons in het 12e land van onze reis. We hebben er sinds vertrek uit Kaapstad zo’n 160 nachten opzitten, waarvan 146 in onze daktent. Van de (soms noodgedwongen) overnachtingen buiten onze daktent hadden we op 3 locaties een eigen toilet (whoo-hooe!). We hebben 26.500km afgelegd, Zuid-Afrika in onze Spark Lite meegerekend. 1 antibiotica kuur, 1 lekke band, 1 boete, 1 geïnfecteerde muggenbult en 1x naar de kapper. 2x bezoek gehad, 2x bezoek op komst. We hebben ruim 2500L diesel verbruikt en nog 2,5 maand te gaan. Maar het is nog geen tijd om af te tellen, ons dankbaar voorrecht houdt nog even aan. Nu eerst even duiken…!

Wederom dank voor alle leuke reacties, waarderen we enorm en we lezen het met veel plezier!

11 thoughts on “Kenia #1 – De Wereld in een Doosje

  1. Whahaha! Zoals altijd jullie verhalen gelezen met een lach 🙂
    Nog maar anderhalve week voordat we in het vliegtuig stappen, zooo veel zin!
    Liefs

  2. Lieve kinderen, weer een indrukwekkend verhaal en zeeeeeker maar goed dat we het Nairobi verhaal niet kenden! Maar de verhalen zijn weer om van te smullen, super.
    Blij dat jullie nu even vakantie vieren op zo’n schitterend eiland:-)
    Geniet van al het moois en ik begrijp dat jullie nog niet aftellen, maar voor ons (haha )kan de 25ste juni niet snel genoeg komen. Heel veel plezier met Bloeme,Suus en Nils en natuurlijk daarna met Anouk en Mathijs.
    veel liefs,
    Ton en Ellen

  3. Lieve Ar en Marijn,
    Geweldig mooi en spannend verslag weer!
    We lezen toch wel een iets gekleurder verhaal dan we 29 maart via de app kregen. Ja, zo komen de meer risicovolle gebeurtenissen toch ook in beeld. Is goed gegaan, maar er zijn er maar genoeg die dat in Nairobi anders ervaren hebben.
    En nu eindelijk vakantie, je zou er toch moe van worden.
    Iets meer zuidelijk liggen de Comoren, dus als jullie onderweg nog meer aan vakantie toe zijn ….
    Hoe houd je het eigenlijk vol, een week lang niets doen?
    We zijn blij met alle contact tot nu toe, maar net als Ton en Ellen kijken ook wij toch wel uit naar 25 juni.
    Liefs, Margareth en René

  4. Schatjes toch.. wat een mooie verhalen. Fijn dat die witte stranden en warme water jullie goed doen, wij kijken zelf wel ook weer uit naar dat buik gevoel in het koude water van de Biesbosch! Jullie stiekem ook dat weet ik! Maaaar ik moet eerlijk bekennen dat ik ook wel zin heb in dat warme water!
    Fijn dat de tip Bagamoyo goed is bevallen.. toch kan ik het bijna niet geloven dat jullie fucking op de Seychellen zitten!! Zeker even om wat extra zo’n te pakken en een beetje uit te rusten van het drukke Afrikaanse leventje!
    Dont worry jullie zijn toch bruiner…

    Heeeeeeel veel zin om over drie weken naar jullie toe te komen!
    Heel veel liefs M&A

    tip van de geheime reisagent: Vergeet Ruaha NP niet in Zuid tanzania!

  5. Nog 2,5 maand? Dat gaat allemaalmachies rap jongens. Laat het nog maar even duren, voor jullie.

    Ik heb weer gelachen. Met name omdat ik (in eerste instantie las: “Daar, waar alles nou eenmaal gevoelig wordt, schuilt de grootste Tempel”

    😉 love you

  6. Hallo luitjes!
    En weer een prachtig verhaal!! Zo leuk om een beetje mee te reizen!
    Geniet maar lekker verder en we zullen van Bloeme wel een update krijgen.
    We hebben hier de 1e “rokjes dag” achter de rug…
    Liefs uit Leiden,
    Astrid

  7. weird, hier draait de wereld gewoon door….., opnieuw superjaloers, geniet nog ff door daar, misschien nog tijd voor een kitelesje daar op de seychellen? 😉

  8. Wat een feest elke keer om zo met jullie mee te reizen.
    Veel plekken zijn voor mij min of meer bekend terrein, maar via jullie zie ik het nu met andere ogen. Afrika blijft speciaal.
    Wat een verrassing dat jullie nu op de Seychelles zijn, het land van onze schoonzus Telma.
    Marijn: Jasper en Iris hebben hier ook al eens een romantisch vakantie doorgebracht en verschillende eilandjes bezocht. Hele goeie reis verder.

  9. Lieve Marijn en Arjan!

    Wat onwijs gaaf die bounty witte stranden!! Geniet volop en een mooie reflectie, 1 AB kuur valt mee :-).
    6 maanden weg en zo voelt het voor ons ook wel. Maar zo blij dat we jullie weer kunnen zien en vasthouden over 2,5 maand!

    Liefs, Dennis, Karlijn en Viggo

  10. Fantastisch om de verhalen telkens weer te lezen. Zo beeldend! Denk mede door jullie optimisme dat Nairobi helemaal niet zo angstig aanvoelde als dat het kan zijn. 2 maanden nog, wat heerlijk!

    Veel liefs, Florin

  11. lieve vrienden,

    beter laat dan nooit met reageren…;), toch?
    Wat een fantastisch verhaal weer… Met een tikkeltje jaloezie en op het puntje van mijn stoel heb ik het zitten lezen (vooral dat stukje over Nairobi, bracht ook mijn vitale parameters iets van de rel;))!! En de Seychellen; wat ziet het er paradijselijk uit!!!! Momenteel schijnt de zon ook in Amsterdam en begint de bloesem aan de bomen te komen, maar die foto’s van jullie….!? en als jullie weer hier zijn, gaan de terrassen in Amsterdam echt weer volstromen en gaan we daar gretig met elkaar gebruik van maken, vinden jullie ook niet?

    Lieve luitjes, GENIET met volle teugen en kom daarna als de sodemieter terug! kus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *