Rwanda #1 – The Peace Academy

Kort daarvoor probeerde hij ons al middels groot licht iets duidelijk te maken, maar nu rijdt de chauffeur van de witte Toyota ons hoofdschuddend voorbij. Met zijn hand uit het raam laat hij zijn wijsvinger rondjes draaien in de lucht; omdraaien! Enkele van zijn volgers doen hetzelfde en we besluiten in het volgende dorpje maar eens om uitleg te vragen. In een mengelmoes van Engels/Frans en een heleboel inheemse talen begrijpen we dat de brug verderop is ingestort en dat er geen alternatieven zijn. We zullen 4 uur terug moeten hobbelen.. De in de auto aanwezige combinatie van onbedwingbare nieuwsgierigheid met een genetisch bepaalde eigenwijsheid maakt dat we toch even een kijkje willen nemen. Kijken kan geen kwaad, toch?!

Even verderop treffen we een totale chaos. Het stalen frame van wat een Duitse brug is geweest, is geknakt onder het gewicht van een truck. Alle omliggende dorpen zijn uitgelopen en het is er een drukte van jewelste. We willen al bijna terug in de auto stappen om aan een gelaten terugtocht te beginnen, als we een pick-up vol Chinezen bij het plaats delict zien aankomen. We hebben al veel Chinees werk gezien in Afrika, maar doorgaans liggen de Chinezen zelf vanuit hun auto toezicht te houden op de wegwerkzaamheden. China is de veroorzaker van enkele zeer goede wegen in Afrika, en de eerlijkheid gebied te zeggen dat we daar af en toe met dankbaarheid gebruik van maken. Even kijken wat ze nu voor ons in petto hebben..

Chinese nijverheid
Chinese nijverheid

Wat volgt is een schitterende voorstelling. De grootste strohoed (de Chinees in charge?) rent onmiddellijk naar de greppel waarop de oorspronkelijke brug gespannen was en begint bevelen te schreeuwen. De hele menulijst komt voorbij en het hele dorp lijkt opeens aangestuurd te worden. Vanuit beide kanten komen graafmachines, vrachtwagens en shovels aangereden. In wat werkelijk oogt als een gecoördineerde reddings-operatie wordt binnen een mum van tijd een nieuwe doorgang gecreëerd. We staan gefascineerd te kijken en na 1,5 uur zijn wij de eerste auto die het mogen wagen. Dank u wel, China! (verder vinden we de aanwezigheid van China in Afrika uiteraard dubieus en hekelen we hun onbeschofte luidruchtigheid)

We zijn in Rwanda, naar eigen zeggen het land van ‘thousand hills and a million smiles’. Dat laatste lijkt nog niet helemaal te kloppen, maar het eerste des te meer. Overal waar we kijken zien we groene heuvels tegen elkaar afsteken. De vruchtbare grond vraagt om cultivatie en dat is precies wat de Rwandezen met elke vierkante meter gedaan hebben. De heuvels, hoog of laag, zijn zonder uitzondering uitgedost als schaakbord met groene en bruine vlakken. Hellingen waar ze in de Alpen zonder twijfel een zwarte piste van zouden maken, worden hier met 1 handje tegen de bergwand netjes geschoffeld. Het geeft bizarre vergezichten, maar erosie ligt op de loer. Door het veelvuldig kappen van bomen zijn aardverschuivingen aan de orde van de dag. Niet zelden raken wegen en of dorpen bedolven.

Het oogstrelende Lake Kivu
Het oogstrelende Lake Kivu

De hoogteverschillen bieden tevens huis aan verscheidene kamikaze-fietsers. We hebben inmiddels al vele doeleinden van de tweewieler gezien en staan dan ook niet meer te kijken van een koe, bed of kastdeur op de bagagedrager. Maar niet eerder hebben we deze gevaarten met duizeligwekkende snelheden de afdaling in zien gaan. Op de slingerende wegen komen we met enige regelmaat een fietser tegen die zich, het noodlot tartend, plat de bocht in werpt met een complete aardappelfabriek achterop. Soms schreeuwen ze nog iets in het Kirundu in het voorbijgaan, ‘Remmen is voor mietjes!!!!’, zo leren we later.

IMG_2991

De schoonheid van Rwanda is ongeëvenaard. We volgen een slechte weg langs Lake Kivu en worden getrakteerd op de ene na de andere ansichtkaart. Lake Kivu is één van Afrika’s grote meren langs de Rift-Vallei en is de natuurlijke grens met het Westelijk gelegen Congo. Het diep blauwe water huist honderden kleine eilandjes en het grillig verloop van de oevers doet denken dat een grote macht honderden jaren geleden een héle grote pot blauwe verf heeft laten vallen. Het is op deze plekken dat de onverteerbare gedachte opkomt aan wat er zich hier in de recente geschiedenis heeft afgespeeld. In de afgelopen jaren hebben we met interesse vele boeken gelezen en films/documentaires gezien over ‘de genocide’. En eenmaal in het land ontpopt zich een vreemde nieuwsgierigheid naar het bewijs van deze horrorverhalen.

De herinnering is overal. Elke dorpje heeft een eigen gedenkplaats dat niet te missen in beeld komt als je er doorheen rijdt. Op de velden buiten elke noemenswaardige stad werken gevangen in oranje en roze uniforms, de roze uniforms worden gedragen door de ‘daders’. Te vaak zien we mensen die één of meerdere ledematen missen. En na het bezoeken van een 2-tal memorials lijkt het wel alsof de genocide een grote pijnlijke wond is die pontificaal op tafel wordt gelegd om hem op een vreemde manier te omarmen. Rwanda is de genocide, de herinnering is er, maar nu gaan we verder..

Murambi Memorial. Tijdens de genocide verscholen zich 25.000 mensen in deze Technische School, in de hoop aan de slachtpartijen te ontkomen. Tijdens een meerdaagse aanval werden de slachtoffers met geweren, stenen en machetes omgebracht. Enkele lijken zijn na de genocide in lijm gedrenkt en zodoende geconserveerd. Ze liggen in afwerende houding tentoongesteld, het hakken van de machetes nog waarneembaar..
Murambi Memorial. Tijdens de genocide verscholen zich 25.000 mensen in deze Technische School in de hoop aan de slachtpartijen te ontkomen. Tijdens een meerdaagse aanval werden de slachtoffers met geweren, stenen en machetes omgebracht. Enkele lijken zijn na de genocide in lijm gedrenkt en zodoende geconserveerd. Ze liggen in afwerende houding tentoongesteld, het hakken van de machetes nog waarneembaar..

Maar de werkelijkheid blijkt anders als we Precious (misschien niet helemaal haar echte naam..) spreken, een Rwandese die na de moord op haar vooraanstaande Tutsi-vader is opgegroeid in Amerika. Terug op geboortegrond doet ze onderzoek naar de psychologische impact 20 jaar na dato. Waar de regering haar uiterste best doet voor een verenigd Rwanda, is de verdeeldheid in met name de oude generatie nog onverminderd aanwezig. Sommige genocide plegers geven ruiterlijk toe nog altijd achter hun daden te staan en het vertrouwen tussen Hutu’s en Tutsi’s (hoewel dit onderscheid niet meer gemaakt mag worden) is simpelweg, ook in jongere generaties, maar mondjesmaat aanwezig. Voldoende reden voor honderden NGO’s en schuldbewuste overheden om het rondtoeren in de duurste Landcruisers door Rwanda nog ettelijke jaren voort te zetten.

Hoewel bovenstaande wel degelijk een schaduw werpt over het land genieten we vooral van de schitterende natuur en het prettige klimaat; zonnig overdag, in de namiddag een buitje en ’s nachts lekker koel slapen. Ideaal weer om ook ons fysiek weer eens wat te testen. We besluiten de ‘Bisoke’ te beklimmen. De noordelijke grens van Rwanda kenmerkt zich door een vulkanenmassief waarvan de Bisoke met haar 3700m één van de hogere is. De verzamelplaats voor deze wandeling zijn de Headquarters van het Vulcanoes NP, dé gorilla-hotspot van Afrika. In de vroege ochtend, als wij ons klaarmaken voor onze monsterlijke inspanning, komen hier tientallen safari-wagens tot stilstand om en masse een oudere generatie welvarende blanken uit te laten die gorilla’s gaan ‘tracken’. Rwanda rekent $750,- pp voor een tocht naar deze unieke primaten en harkt op jaarbasis een kleine 15 miljoen dollar binnen, lucratieve apen.. De blanke deelnemers kenmerken zicht zonder uitzondering door hun afritsbroek, spiksplinternieuwe bergschoenen met dito wandelstokken en een zonnehoedje. Een bizar stukje gelokaliseerd toerisme.

Kratermeer Bisoke, 3701m, Rwanda. Pffffff....
Kratermeer Bisoke, 3701m, Rwanda. Pffffff….

Om budgetaire redenen lopen we óm de gorilla’s heen richting de top van de Bisoke, een tergend steile tocht die ons tot een ander soort apengapen dwingt. Voldaan en krom van de spierpijn verlaten we Rwanda de volgende dag om één van Oost-Afrika’s highlights te betreden, Oeganda. De parel van Afrika (wat hebben de landen hier toch fantastische slogans), wordt ons thuisland voor de komende 6 weken. We krijgen Ellenlang bezoek en als het meezit mogen we ons nog nuttig maken in een klein ziekenhuisje. Ruim 15.000km onderweg blijft ons voorrecht maar vervolg krijgen…

Dank voor alle leuke en meelevende berichten!

Meer foto’s hier…

IMG_2966

9 thoughts on “Rwanda #1 – The Peace Academy

  1. Indrukwekkend verhaal weer, blijft elke keer lekker meegenieten hier tijdens het lezen, chapeau!

    Mooi werk van de Chinezen ook 😉
    Weer eens wat anders dan bami goreng

    Enjoy guys, denk aan jullie!
    Xx Doenja

  2. Wat een stoere verhalen! Echt gaaf, geniet er van!
    BTW We hebben jullie wel gemist hoor in Oostenrijk! Het fonduen met 8 man vergde heel wat aanpassingsvermogen, volgend jaar rekenen we weer op jullie.. gewoon volgens de traditie

    P.S. Arjan, ik denk dat je toch echt serieus een carrière switch moet overwegen, deze stukken zijn om op te vreten!

    XX

  3. Dag lieve schatten, wat een heerlijk stuk weer om te lezen in m’n pauze! Wel heel leuk dat jullie de ramptoeristen met zonnehoedjes belachelijk maken… ben toch bang dat jullie nog vaak gaan lachen in Malawi! Haha, die arme Mattie 😉
    Super leuk om in Oeganda echt even te settelen én nog iets te betekenen voor de mensen daar! Heel veel plezier weer!
    En…. tot over 3 maanden!!!!!! Veel liefs en een dikke knuffel!

  4. lieve Marijn en Arjan,

    Wat een avontuur is het toch! Vol uitdagingen, geschiedenis en prachtig natuurschoon.
    Op afstand genieten we mee!

    Dikke knuffels van Dennis, Viggo en van mij

  5. Weer een prachtig verhaal.
    Maar die “genetisch bepaalde eigenwijsheid” blijft bij mij toch nog even hangen. Als je het aandurft, dan hoor ik graag het bewijs dat dit zich met name in de vrouwelijke lijn voortzet. Als je nu een spatie zou zetten tussen ‘eigen’ en ‘wijsheid’ dan wil ik mij graag aangesproken voelen.
    Die 3701 meter is voor jullie als autorijders natuurlijk best een prestatie. Het is ook op je gezichten te zien.
    Er zullen nog veel letterlijke en figuurlijke hoogtepunten volgen op deze reis, dus in ieder geval ‘gewoon doorgaan!’.
    Veel plezier toegewenst, liefs,
    René Margareth (:))

  6. Luisterrijke verhalen die ons aan het beeld kluisteren.
    Wellicht nog wat interessante casussen komende weken en op naar de hereniging met jullie naasten.
    grapje…. geniet verder van deze bijzondere ervaringen en dank voor de verhalen.
    Kus Simone

  7. Vrienden! Vorige keer vooral lachen om de grapjes, nu kippenvel over de beschreven nog aanwezige verdeeldheid in Rwanda. Auw auw auw.
    Aan de andere kant, remmen is ook voor mietjes.
    X

  8. Lieve kinderen, heel bijzonder weer al die verhalen. Leuke foto die tijdens de uitputtende wandeling. Ben zoooo benieuwd naar Oeganda en natuurlijk nog het meest naar jullie. Arjan , je bent echt een meesterverteller:-)
    Liefs en tot snel. Ton en Ellen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *